We waren met vijf, zo fris als versgesneden haggis, en we denderden door Glencoe en later over Isle of Skye alsof we op de vlucht waren voor ons eigen gezond verstand. Onderweg botsten we op een kudde influencers die meer met hun ringlicht bezig waren dan met de bergen, dus we stapten erdoor alsof we door een zwerm mislukte modevogels liepen. We klommen in de sneeuw, half dood, half held, aten brood met jalapeño dat onze darmen in flamenco deed uitslaan, en zongen elke dag honderd keer Eye in the Sky, omdat iemand moest. ’s Avonds dronken we liters Talisker, tot we dachten dat de Old Man of Storr zelf met ons mee zat te lallen. Kortom: Schotland had geen idee wat het met ons aan moest, en wij met Schotland evenmin.
